Saya suka digelar "genius".
Ia bagus,
tapi membebankan.
Pada mulanya, saya tak boleh
terapung dengan baik pun.
Saya tak boleh berenang
merentasi kolam sekali jalan.
Saya marah lihat belakang kawan
di depan saya
jadi saya datang sejam
lebih awal dan balik
dua jam lebih lewat.
Saya tak nak lihat
belakang orang lagi.
Orang akan kecewa
kalau saya bukan genius?
Apa?
Apa yang penting bagi saya?
Renang bukan segala-galanya.
Ayah saya dan...
Saya kecewa, jadi saya berusaha
untuk ingat kembali,
tapi saya tak patut ingat.
Saya rasa
saya rindukan hari
saya tak ingat apa-apa.
Jumpa lagi!
Ian.
Selamat tinggal.
(Episod 5) Saya akan menyesal.
Saya tak akan menyesal.
Saya akan menyesal.
Saya tak akan menyesal.
Saya akan menyesal.
Saya tak akan menyesal.
Eunbyeol, saya perlu
beritahu awak sesuatu.
Keluar sebentar.
Satu, dua, tiga.
Okey, sekarang gerak ke depan.
Saya akan lepas.
Tak, jangan lepas!
Eunbyeol, saya perlu
beritahu awak sesuatu.
Keluar sebentar.
Awak tinggalkan pingat di sini?
Ya. Saya janji beri pada awak
walaupun awak
mungkin tak ingat.
Terima kasih.
Eunbyeol, Selamat Hari Krismas.
Daripada Ian.
Diam!
Semua duduk!
Kita ada pelajar baru.
Semua akan jadi pelik baginya,
jadi bantu dia sesuaikan diri.
Masuk.
Hebat!
Kenalkan diri awak.
Saya Gang Soyeong. Saya dari
Sekolah Menengah Perempuan
Nuri di Tongyeong.
- Tongyeong. / - Kami ke sana.
Saya harap kita boleh berbaik.
Seronok berkenala...
Kenapa?
Selamat berkenalan.
Beri tepukan.
Boleh saya duduk di sini?
Ya. Duduklah.
Kami ke Tongyeong baru-baru
ini untuk perjalanan sekolah.
Benarkah?
Awak memang tinggal di sana?
Ya. Ayah saya dipindahkan
ke Pejabat Pendakwa Raya Seoul.
Dia pendakwa raya?
Wah, hebatnya.
Ian!
Makan ini semasa berlatih.
Terima kasih.
Ian, awak nak berlatih?
- Masa makan. / - Bagus!
Bukan dia perenang?
Ya, betul.
Awak berdua pasti rapat.
Siapa? Eunbyeol dan Ian?
Mereka berkawan
sejak usia 8 tahun.
Saya perlu ke bilik air.
Awak
tak ingat saya?
Saya tak...
ingat awak.
Awak tahu... di Tongyeong.
Di hospital.
Saya buat salah pada awak.
Awak tak ingat?
Saya akan buat awak ingat.
Aduh! Apa awak buat? Lepas!
Lepas.
Lepas!
Berani awak sentuh anak saya?
Tunggu di sini.
Saya akan hubungi polis.
M... Maafkan saya.
Saya pasti salah anggap
dia dengan orang lain.
Jadi itu awak.
Maaf tentang hari itu.
Saya ada kawan
yang saya tak baik
dan saya salah fikir dia awak.
Kawan?
Awak buat begitu pada kawan
sebab awak tak baik?
Saya ada sebab sendiri.
Jangan salah faham
dan mari kita berbaik, okey?
- Faham? / - Ya.
Awak tahu peperiksaan penilaian
kebangsaan tak lama lagi.
- Oh tuhan. / - Baguslah.
Hafal Buku Jawapan
Bahasa Inggeris EBS
saja tak cukup, faham?
Belajar perbendaharaan bahasa
Inggeris kalau ada masa!
Baik!
Awak lupa bawa
kerja rumah ke sekolah,
tapi awak selalu ingat
nak pakai solekan, kan?
Kulit awak akan rosak
dengan semua itu.
Apa awak buat?
Bukan saya yang dipukul
jadi saya nak beri
markah demerit saja.
Tapi demi ketenangan kelas,
saya beri hukuman istimewa.
Bersihkan.
Sekarang.
Hei, hei.
Mari sini.
Pandang diri masing-masing.
Apa yang penting tentang
hukuman ini bukan membersihkan.
Jangan pandang tempat lain dan
ikut pergerakan masing-masing.
Bersihkan.
Hei!
Apa masalah awak?
En. Kim.
Hei, Taegwang.
Awak buat apa?
Saya tahu, kan?
Kenapa saya buat begini?
Balik rumah terus lepas kelas.
Kalau terburu-buru,
awak patut tunggu saya.
Kalau infiniti bahagi infiniti,
apa kita nak gunakan?
Peraturan L'Hopital.
Ya! Peraturan L'Hopital.
Jadi mari kita selesaikan.
Dalam peraturan L'Hopital,
apabila had x mendekati dua,
kalau bezakan pembahagi?
- Satu. / - Betul.
Kalau bezakan pengangka,
ia jadi f(2) - 2f'(x).
Apa yang awak
perlu lihat di sini...
Sama ada tukar kepada seni atau
beri perundingan sepatutnya.
Rundingan? Dia junior lagi.
Sayang, awak patut beri
perhatian lebih padanya,
bukan asyik nak
cantikkan badan awak.
Dapatkan rundingan semasa
senior ialah seperti menunggu
sampai awak ada kanser
tahap 4 untuk jumpa doktor.
Doktor yang hebat pun
tak boleh bantu awak.
Pakar yang terbaik pun
tak boleh bantu apa-apa.
Kalau saya dapatkan
rundingan untuk Sijin,
dia boleh masuk
Universiti Hanguk?
Ada pesakit sembuh
lepas satu rawatan,
ada yang perlukan
rawatan berterusan.
Awak bertuah awak jumpa
saya sebelum ia terlambat.
Hei.
- Ia berjalan lancar? / - Ya.
Jadi awak Minjun.
Ya, helo. Tapi...
Saya mak Sijin.
Awak kenal Sijin, kan?
- Lee Sijin? / - Ya.
Sijin, mari sini.
Sapa dia. Dia mak Minjun.
Helo.
Hai.
Awak seperti budak baik.
Awak pasti kelihatan
seperti ayah awak.
Kemasukan awak dah diuruskan.
Hei.
Saya benar-benar
nak bersendirian hari ini.
Hei, Terbuang. Nikmati
makan tengah hari awak.
Jeong Suin?
Apa?
Nombor buku perpustakaan?
Bukan inikah?
Saya buat dengan baik, kan?
Saya gembira untuk awak.
Awak sangat bagus.
Hei, Eunbyeol.
Saya dapat panggilan kembali
untuk uji bakat model.
Tahniah, Songju.
Mungkin awak akan jadi bintang.
Awak nak tanda tangan saya?
Lee Sijin. Lee Sijin.
Ini tempat duduk awak, kan?
Maaf.
Terima kasih.
Boleh bawa saya lihat
sekolah semasa tengah hari?
Apa?
Awak bergurau?
Dia masih sesat di sekolah.
Apa maksud awak?
Eunbyeol kemalangan
semasa percutian sekolah,
jadi dia hilang ingatan.
Di Tongyeong?
Oh, tidak.
Apa maksud awak?
Dia okey saja.
Bukan, Eunbyeol?
Awak akan kembali, kan?
Ya.
Pelajar baru.
Mari sini.
Saya risau perlu makan sendiri.
Terima kasih.
Minumlah air.
Tentulah awak makan sendiri.
Awak perlu orang suapkan awak?
Jangan hiraukan dia.
Awak dah berkawan
sejak 8 tahun?
Ya.
Awak pasti sangat rapat.
Wah, Ian baik orangnya.
Dengan budak manja ini?
Budak manja ini?
Tapi
awak nampak seiras.
Eunbyeol?
Dengan siapa?
Ada seseorang.
Dia dalam kelas saya
di Tongyeong.
Macam mana serupa dia?
Dia bukan saja seiras,
tapi rupanya sama sekali.
Ia seperti dia
kembali dari mati.
Itu tak masuk akal.
Ini buat saya geram.
Awak nak saya hantar gambar?
Saya akan hubungi awak semula.
Awak pasti rasa teruk.
Tentang apa?
Awak berkawan selama 10 tahun,
tapi dia tak ingat
pun nama awak.
Awak pasti sangat rapat.
Itu tanggapan saya..
Tentulah. Sebab itu
saya pukul Eunbyeol
10 kali setiap hari.
Maaf, saya tak patut
cakap apa-apa.
Tak apa.
Nama awak Gang Soyeong, kan?
Awak cepat, jadi awak akan
cepat sesuaikan diri di sini.
Jumpa lagi.
Awak okeykah?
Taegwang, apa awak buat?
Dia sedang ambil gambar.
Saya lebih kacak
daripada mereka.
Gambar?
Awak cuba ambil
gambar kami secara rahsia?
Maafkan saya.
Awak nampak gembira
bergaul bersama.
Tapi awak tak patut ambil
gambar tanpa kebenaran.
Muka ini mahal, tahu.
Taegwang, ambil gambar kami.
Cepatlah.
Mari sini.
Kalau awak jadikannya swafoto,
siaplah awak.
Saya tak nak masuk.
Saya balik dulu.
Kenapa?
Hei, Eunbyeol!
Itu baru betul.
Begitulah perangai budak itu.
Saya ingat dia
berkelakuan pelik.
Ke tepi.
Saya dengar daripada ayah awak.
Awak nak belajar
di luar negara?
Betul awak setuju?
Kalau itu yang ayah mahukan,
itu yang saya perlu buat.
Awak tahu ada dua minggu
masa menunggu untuk
permohonan tarik diri, kan?
Saya tak peduli.
Lepas.
Awak perenang Han Ian?
Saya Lee Sangyun dari Agensi K.
Begitu.
Ia agensi pengiklanan terkenal.
Saya tahu awak akan tolak,
tapi fikirkannya.
Kami tak jumpa bintang terkenal
yang sepopular awak.
Maaf, tapi saya ada
pertandingan penting bulan Mei.
Saya perlu tumpukan
pada latihan.
Begitu.
Tolong hubungi saya
kalau awak ubah fikiran.
Baik.
Tak ada masa? Awak boleh
pergi apabila tak ada latihan.
Saya cuma tak suka
benda begitu.
Apa awak sedang buat?
Awak dah tidur?
-Apa awak buat di sini? / -Apa?
Kenapa? Apa?
Hei.
Apa?
Saya lapar.
Mari.
Macam mana pingat emas saya?
Baik.
Tapi itu janji apa?
Beri awak pingat emas pertama
pertandingan kebangsaan.
Begitu.
Awak berada di pertandingan
semasa percutian sekolah.
- Awak menang di sana? / - Ya.
Saya terus pergi
ke Tongyeong malam itu,
tapi saya tak dapat beri awak.
Awak sangat marah.
Saya pergi.
Sebentar, di waktu malam.
Tak ada sesiapa yang tahu.
Tentulah tidak.
Saya jumpa orang saya
nak jumpa dengan senyap.
- Awak dah selesai? / - Apa?
Kita selalu datang ke sini.
Kita selalu makan ramen begini.
Yakah?
Ini sangat kejam.
Macam mana awak boleh buang
setiap memori tentang saya?
Awak nak saya bantu awak ingat?
Tidak.
Awak tak nak ingat saya?
Kakak, awak tahu?
Ian pasti sangat sukakan awak.
Itu gilalah.
Itu gadis awak jumpa di Seoul?
Dia hilang semasa Eunbi mati.
Apa? Mereka kembarkah?
Hilang?
Eunbi.
Eunbyeol.
Saya buat awak marah?
Maafkan saya.
Saya tak maksudkan apa-apa.
Saya akan lebih berhati-hati.
Jangan marah, okey?
Hei, Eunbyeol.
Semua ini salah saya, okey?
Dia ambil sebab
saya cantik sangat.
Maafkan saya.
Eunbyeol, lepaskan saja.
Dia kejam seperti Regina
dalam filem "Mean Girls"
Dia pasti dah ingat kembali.
Panas barannya dah kembali.
Saya rasalah.
Eunbyeol.
Siapa...
Awak
Suin?
Saya dengar
awak hilang ingatan.
Saya rasa awak
tak ingat kembali.
Suin
mati tahun lepas.
Eunbyeol.
Bukan awak Eunbyeol?
Awak kerap datang
semasa di sekolah rendah.
Awak tak ingat saya?
Jeong Suin?
Saya mak Suin.
Eunbyeol!
Eunbyeol tak datang kelas
dan dia tak jawab telefon.
Pelajar baru Soyeong itu
nampak okey.
tapi saya rasa Eunbyeol
tak sukakan dia.
- Jumpa lagi. / -Hei, Taegwang!
Bawa ini ke perhentian bas.
- Apa ini? / - Beg Eunbyeol.
- Eunbyeol? / - Ya.
Hei! Awak nak buat
apa dengan itu?
Bawa kembali esok!
Dia berkelakuan pelik, kan?
Bukan dia selalu pelik?
Benar. Apa pun,
nak makan kek beras pedas?
Saya ada belajar berkumpulan.
Kasihan anak saya, awak
tak boleh makan dengan saya.
Mulakan kuiz sekarang.
Tahap soalan sesukar ini perlu
dijawab bawah masa seminit.
Seminit dah berlalu.
Bergerak ke soalan seterusnya.
Kalau awak tak boleh jawab
soalan itu dalam masa seminit,
jangan impikan nak
ke Universiti S.
Seminit dah berlalu.
Seterusnya.
Hei, Minjun.
Budak kelas awak itu
faham benda ini?
Tanya Sijin sendiri.
Dia tahap berapa?
Dia sukar nak faham
buku teks tadi.
Bukankah grednya lebih
rendah daripada kita?
Apa gunanya buat
ujian penilaian?
Awak fikir kenapa
dia dapat masuk?
Orang yang gantikan
Eunbyeol tarik diri.
Awak semua jimat 500 dolar
kerana Sijin.
Lebih baik berbaik dengannya.
Dia penderma kita.
Betul.
Tak guna.
Awak perlu terus beritahu
saya kalau tercedera!
Awak sedar berapa perenang
sembunyikan kecederaan dan
terpaksa korbankan kerjaya?
Jurulatih, saya okey.
Tak perlu sertai pertandingan
dan tumpukan pada pemulihan.
Saya perlu berenang
dalam pertandingan ini!
Awak nak bersara sebelum
pertandingan bulan Mei?
Selebihnya, beritahu saya kalau
ada apa-apa masalah, okey?
Baik, tuan!
Jurulatih!
Saya tak boleh berhenti
kumpulan belajar itu?
Ia baru beberapa hari.
Saya tak nak buat.
Saya bukan di tahap mereka.
Itu masalah awak.
Awak sangat lemah.
Awak perlu bekerja keras
sampai ke tahap mereka.
Awak rancang nak
gagal tanpa mencuba?
Kenapa awak menangis?
Baik.
Kita tukar ke jurusan seni.
Awak nak melukis?
Mak Minjun kata ada harapan
kalau mak dapatkan tutor mahal.
Muzik tak boleh.
Mak.
Saya tak faham awak.
Macam mana nak masuk kolej?
Apa wak nak buat?
Mak kata mak akan buat apa
awak nak. Kenapa menangis?
Oh, tuhan. Hei! Sijin!
Apa...
Sijin!
Awak nak ke mana?
Saya menangis sebab tak ada
benda saya nak buat? Okey?
Saya bukan sebijak ayah
atau secantik mak!
Kenapa saya dilahirkan begini?
Saya tak pandai dalam apa-apa!
Budak itu ikut saya
lagi hari ini.
Saya akan tahu
kalau saya pusing,
tapi saya takut nak lihat
muka orang yang ugut saya,
jadi saya tak boleh.
Apabila saya sendirian,
budak itu matikan lampu,
tutup pintu,
dan hilang
sebelum saya dapat kesan.
Saya tak boleh beritahu mak
atau menangis
sebab
saya patut dihukum.
Kenapa awak tak sedar?
Awak tak dengar saya datang.
Kenapa?
Ada sesuatu tak kena, kan?
Ian.
Awak kata nak bantu
saya ingat, kan?
Bantu saya.
Saya perlu tahu
macam mana saya dulu.
Saya nak jadi
Go Eunbyeol sebelum ini.
Okey. Saya akan
bantu awak ingat.
Tapi kalau awak
ingat kerana saya, awak
patut tunaikan harapan saya.
Janji?
Janjilah.
Tunaikan harapan saya.
Apa awak buat?
Masuk.
Okey.
Saya beri awak 10 saat.
Apa dia?
Aduh. Sakit!
Apakah...
Awak bukan datang nak beri beg?
Jadi kita dah selesai di sini.
Tidak.
Saya datang nak jumpa Eunbyeol.
Jumpa dia esok.
Aduhai.
Helo?
Rajin.
Eunbi?
Helo?
Rajin.
Eunbyeol.
Tak apa.
Menangis kalau awak nak.
Apabila ia sukar,
jangan tahan daripada menangis
dan kita menangis bersama.
Okey?
Okey, mak.
Awak perlukan apa-apa?
Tak, saya okey.
Awak nak baju baru?
Saya ada banyak dalam almari.
Eunbyeol.
Beritahu mak kalau perlukan
atau nak buat apa-apa.
Anak patut minta mak benda itu.
Okey?
Mak.
Mak nampak diari...
Tak apalah.
Saya tak rasa dapat buat dengan
baik dalam ujian kali ini.
Apa saya patut buat?
Jangan terlalu tertekan.
Apa pun,
saya akan buat yang terbaik.
Tentulah.
Mak akan bantu awak.
Makan, okey?
- Apa? Eunbyeol. / - Eunbyeol!
- Hei. / - Hai, Ian.
Taegwang beri beg itu?
Macam mana?
Saya takut dia akan buang.
Aduh.
Maaf.
Apakah...
Apa?
Saya akan telefon sebaik saja
kumpulan belajar ditetapkan.
Tak perlu.
Keluarkan Eunbyeol dari semua.
Oh tuhan. Awak tersinggungkah?
Saya paksa dia sebab
semua orang masuk
tapi saya rasa bersalah
kepada Eunbyeol.
Saya tak akan buat dia merana
kerana ketamakan saya lagi.
Awak buat saya menangis.
Awak rasa itu kasih sayang?
Itu tak bertanggungjawab.
Cuba fikirkannya.
Selepas dia pergi,
ia akan berakhir.
Saya tahu.
Saya datang nak akhirinya.
Penarikan diri
Taegwang dari sekolah.
Dia kata dia akan pergi
kalau itu yang ayah dia nak.
Itu bermakna
ia bukan pilihannya.
Bila ia akan diproses?
Awak perlu hantar dia pergi?
Dia buat masalah
untuk buat saya marah.
Lebih baik kalau
saya bukan di hadapannya.
Jadi awak merasionalkan
keputusan awak lagi,
seperti tahun lepas.
Junseok.
Buat saja apa saya suruh.
Saya akan simpan ini.
Lain kali dia berada
dalam masalah, saya tak akan
laporkan pada awak.
Saya akan uruskan sendiri.
Hai.
Itu...
Tentang Eunbyeol.
Eunbyeol? Kenapa dengan dia?
Semasa dia hilang ingatan,
dia tak cam awak semua?
Bukan itu saja.
Dia seperti orang lain.
Betul.
Semasa Eunbyeol yang
dingin itu nampak saya,
dia cakap "Hai."
Sijin pinjamkan Eunbyeol
notanya dan dia kata
tulisannya pun lain.
Begitu.
- Benarkah? / - Ia mengejutkan?
Tapi kenapa awak berminat
dengan Eunbyeol?
Apa?
Tak ada sebab.
It's just interesting.
- Awak nak ke bar snek? / - Ya.
- Eunbyeol, nak ikut? / -Tak.
Ian, mari ke bar snek.
Kami akan kembali.
Eunbyeol.
Boleh kita bercakap?
Apa dia?
Sebenarnya,
saya ada masalah.
Saya tak nak
dengar masalah awak.
Cari orang lain.
Semasa saya di Tongyeong,
ada pelajar terbuang
dalam kelas saya.
Dia presiden kelas dan popular
di sekolah menengah rendah,
tapi dia tak sedar diri dan
hidupnya musnah sekelip mata.
Oh Jeonga. Pendek dan gemuk.
Hebat.
Tak ada cara lain
nak gambarkan dia.
Semua, tolong berhenti.
Soyeong, awak tak rasa
awak terlalu kejam?
Itu presiden kelas kami,
penegak pengadilan.
Eunbi hebat. Dia berwibawa.
Melindungi dia tak buat
Gemuk jadi lebih tinggi.
Berhenti panggil dia "Gemuk."
Orang gemuk akan tersinggung.
Maaf.
Saya perlu beritahu sesuatu.
Hei, Eunbi.
Awak sedar apa awak buat?
Saya digantung tiga hari
tapi itu saja untuk saya.
Tapi kasihan Jeonga akan
jadi dari Pendek dan Gemuk
kepada Pelajar Terbuang seko...
Apa awak buat?
Apa awak fikir awak buat?
Berhenti serang yang lemah
dan seranglah saya.
Awak boleh terima?
Baik.
Kalau itu yang awak nak,
saya akan tunaikan
permintaan awak.
Maksud saya
kawan boleh bergurau.
Tapi dia bunuh diri
jadi saya perlu pindah
sedangkan saya tak buat salah.
Jadi?
Apa awak cuba katakan?
Boleh seseorang yang mati
kembali daripada mati?
Pura-pura jadi orang lain
dan menipu semua di sekeliling.
Jadi saya nak siasat
sama ada pelajar terbuang itu
dah mati atau masih hidup.
Kawan awak mati,
dan itu saja awak fikirkan?
Saya kasihankan awak.
Sejak hari awak
pindah ke sekolah rendah,
saya rasa kasihan untuk awak.
Saya tahu awak
akan cakap begitu.
Pelajar terbuang kami.
Awak langsung tak berubah.
Hei.
Lee Eunbi.
Lama tak jumpa.
Kalau awak cederakan Songju,
saya tak akan maafkan awak.
Bukan sebab awak ada
benda nak sembunyikan?
Ia semudah itu?
Mengalah.
Saya baru nak bermula.
Baik, kita buat begini.
Kenapa awak asyik ikut saya?
Sebab saya risau!
Hei, Taegwang.
Kenapa dengan awak?
Jangan panggil Eunbyeol
keluar malam ini.